| تبليغات | X |
 |
من ماهي در تُنگ شراب افتاده...از صفر و یک تا شرح شاعری ××××××××××××× مقام شعر حسن ابراهیم زاده |
 |
آرشیو مطالب |
 |
تماس با مدیریت وبلاگ |
|
صفحه نخست |
 |
 اولین بار که زمین خوردم سال شصت و پنج بود؛ که تمام حافظه ام را از دست دادم و زبانم را؛
بی آنکه نامم را بپرسند "حسن" صدایم کردند و گفتند از "ابراهیم زاده" هایی؛ هیچ وقت فکر نمی کردم زمین خوردن عادتم بشود و اصلا پیشتر هیچ وقت فکر نمی کردم؛ به جبر اختیار زبان مهربان ترین آشنایم را برگزیدم؛ زبان مادری را؛زبان پارسی را؛ بی آنکه بخواهم بزرگ شدم و برای بقا واژه ها را آموختم؛واژه های این جهان را اجسادی یافتم که روحشان در جهانی که من از آن آمدم سرگردان بود؛ این مسیحای شعر بود که با نفس عشق, روح را در کالبد واژگان می ریخت؛ .واین آغاز شاعری حسن بود
RSS سايت گروه نرم افزاري آتروبات
|
"خوتای نامک" لاف عشق و گله از یار بسی لاف دروغ عشق بازان چنین مستحق هجرانند "حافظ" و الان که دارم بعد مدتها مطلبی برای وبلاگ می نویسم این مرضیه است که دارد مردانه و گرمتر از پیش می خواند، پس تو هم گوش فرا ده و گرم شو با من در این سرمای تابستان دروغین... چی بگم وقتیکه این دیوونه دل بونه میگیره؟! تو رو میخواد، تورو میخواد، چی بگم؟... چی بگم وقتیکه سر میذاره بر دیوار سینه، تورو میخواد، تورو میخواد، چی بگم؟... چی بگم وقتیکه این، خون شده از، دستِ تو، هر شب تا سحر، فکرِ تو و ذکرِ تو، سودایِ تو داره، تورو میخواد، تورو میخواد، چی بگم؟!... صبح تا شب پشت گوشش، قصه جور و ستم و ظلمتو میگم، قصه آخر نرسیده، تورو میخواد، تورو میخواد، تورو میخواد، چی بگم؟... (و من مبهوت ترانه ام و او اینچنین پایان می دهد:) یک شب از بس سخن عشقتو گفت، بیرون آوردمش از سینه، گذاشتم زیر پام؛ زیر پام زمزمه ی نام تو میکردو بهم گفت: تورو میخواد، تورومیخواد، چی بگم؟ نمی دانم چه بگویم و غیبتم را چگونه شرح دهم(توجیه کنم!)و به قول عین القضات : نمیدانم اینکه اکنون مینویسم درست است ویا ننوشتن؟!نمی خواهم دوباره از حالاتم بگویم و اینکه حافظه ام چگونه شده و اگر روزی شمارا دیدم و نشناختم نگویید خودش را می گیرد که نه؛ که حسن چندی است بیمار شده و حافظه اش ایضا و به یگانگیش قسم که مدتی است که خیلی ها را نمی شناسم هرچند می دانم مدتی با ایشان بودم. با این احوال تحت درمانم و به یاد و مددش که از درونم جوشان است درمان می شوم آنچنان که بیمار شدم و چه بسا سلامت بیماری نباشد! و می نویسم و دوباره می آغازم به عشق آنانی که دوستیشان علت این نوشتارهاست... و برای ادامه ی صحبت به کشف تازه ای که برخوردم، متوجهتان می کنم که چیزی است خنده دار با طعم دیوانگی در فهم و ذکر مطلب...،بماند؛شما به ترانه ی بعدی توجه کنید(!!!): یه معشوقه می خواســتم، واسه خونه قلــبم که دنیامو بسازه، تو ویرونه ی قلبم! یه معشوقه می خواستم،که از یاس تو باغچه واسم آینه بسازه بذاره لب طاقچه! یه معشوقه می خواستم یه معشوقه می خواستم .... می خواستم تو بگی دریا قشنگه، آی بگی صحرا قشنگه، آی بگی فردا قشنگه! می خواستم تو بشی دارو ندارم، بشـــی آفــتاب بـهارم، بــبـینم دنــیا را دارم! یه معشوقه می خواستم یه معشوقه می خواستم...... نمی دانم چرا بار اولی که این ترانه ی مزخرف القیافه! را گوش کردم، هیچ وقت به زمان صرف فعل های آن دقت نکردم! چرا که تمام آن ها در ماضی صرف می شدند و این جالب بود(است!). باز هم بماند انگار من نمیخواهم بعد مدتها چند کلمه حرف درست و حسابی بزنم،ولی نه می خواهم ولی نمی شود! این اواخر شعر خیلی کم گفتم و آنهایی که گفتم نیمه کاره رها شده اند؛ پس من هم یک شعر زیبا از یک آشنای نیشابوری خدمتتان تقدیم می کنم و از خودم به یک رباعی بسنده می کنم که زین بیشتر در آستین ندارم(مار که اژدها بشود)! اما شعر از مرتضی آخرتی عزیز است(با اجازه از او)و امیدوارم محظوظ شوید: سنگ صبور من شده سنگ سبوی من حـالا چگونه جـمع شـود آبـروی من حالا که شهر پر شده از های و هوی او حـالا که منتشر شــده راز مـگوی من ای کاش اعتماد به این ریسمان نداشت وقـتی به چاه رفت دل چاره جوی من من هرچه زخم خورده ام از خویش خورده ام جـز من نریخت زهر کسی در گلوی من من بت پرست بودم و سنگ صبور را پنداشتم نشسته خدا روبروی من خود کرده ام که لعنت بسیار بر خودم دیگر نیاورید خودم را به روی من! و در انتها رباعی من: هرچند غــزالی و به دشــت غزلی در عشوه گری و ناز ضرب المثلی خورشید به خون نشست اما فهمید مانند شــبی که می رود مبتـــذلی
به زودی زود به روز می شوم شاید هر دوهفته یک بار. تا پاسی دیگر بدرود.
« خُوَتاي نامَك » باز آمدم باز آمدم از پيش آن يـارم آمدم در من نگر در من نگر بــهر تو غمــخوار آمدم شاد آمدم شاد آمدم از جـمله آزاد آمدم چندين هزاران سال شد تا من به گفتار آمدم "ديوان شمس- مولوي" باز نقض پيمان شد، چه بگويم كه گفتن نشايد و تاسّف بر گذشته موجب اطناب سخن شود، همان به كه بكوشم تا زين پس چنين نشود؛ ولي بهانه كه همانا دليلي جز آن نبود(اين غيبت را) فشار امتحانات و پروژه هاي ترم بهاره بود كه حتي نتوانستم در روز تولدم مطلبي بگذارم... قبل از هرچيز مي خواهم از چند تن از دوستان كه بيش از ديگران نظراتشان ما را شرمنده ساخته تشكر كنم. نخست جاي بسي مسرت است كه ولو مجازاً شاعر عزيز خانم منيژه درتوميان در اين مُقام قدم نهاده و نظري نثار كرده اند و از خانم اسفندياري هم براي نظرات متداوم و سودمندشان در مورد وبلاگ كمال تشكر را دارم و موفقيتشان را آرزومندم و همچنين از آقايان جليل صفربيگي، عليرضا عالي پيام، حسام رمضان زاده، محمد حسن بهنام فر، راثی پور، رضا علیمهر، حسین کریمی، سلمان نظری وخانم ها فرزانه یزدان پناه، زهرا یعقوبی، زهرا عدالت جو و بالاخره سليم عزبز و همچنين از ديگر دوستان دور و نزديك ، شاعر و شعردوست كه اين مُقام را مجال تشكّر از تماميشان نيست، ممنونم و بس... اين نوبت را به دو رباعي مهمانتان مي كنم به مناسبت ميلادمان كه گذشت. جهان، روز پس از مرگ دكترشريعتي و قبل از مرگ دكترچمران ديده به حسن گشود، آري 30 خرداد 1365 خورشيدي .... نام وبلاگ نيز زين پس به تعبيري كه شاعر از خويش دارد و از يكي از رباعياتم برگرفته شده تغيير مي كند و خود رباعي مي ماند براي بعد. اما به مناسبت اين روز كه گذشت، شما را به دو رباعي ميهمان مي كنم: 1 تا تيشه به دست كوهكن مانده بكن از باور هـركه غـير من مانده بكن اينجا به خــدا حجـــاب حــرمت دارد اين فاصله را كه پيرهن مانده بكن 2 اي بلبل عشق من، بخوان در گوشم همپـــاي دلم در قفــسم آغوشم بــردار پيـــــاله را بـــــنوش و بشــكن من از لب تو شــراب را مي نوشم تا پاسي ديگر بدرود...
"خوتاي نامك" درود درود درود، شرمنده و شرمنده ي تمام دوستانم؛چه كنيم كه نه مجالي برايمان مانده و نه حالي كه بياييم و اگر مي آييم همه از شوريست است كه شما بر مي انگيزانيد كه به قول حضرت مولانا: درد ما را در جهان درمان مبادا بي شما مرگ بادا بي شما و جان مبادا بي شما
خلاصه ي كلام زين پس قول مي دهيم كه لا اقل هر 15 روز خويش را بر به روز كردن اين مقام مقيّد كنيم تا شايد دل دوستان كمي كمتر از ما برنجد.بدقول هم كه شديم چون هنوز مطلبي كه مي خواستيم پيرامون كرمان و مردمانش بگوييم آماده نشده پس آن را به پاسي ديگر پاس مي دهيم!!! براي اين بار هم آخرين غزلي كه تمام شده(واي از دست ناتمام ها) كه را كه هم در شب شعر تصنيف باران پارسال دانشگاه بجنورد خواندم و هم اخيرا در شب شعرهايي در كرمان و زرند، تقديم شما خوبان مي كنم. سخن را گزافه گويي بس است اين شما و اين غزلي تقديم به روح "من ديگرم حافظ شيرازي" كه اين روزهاي ارديبهشت دلم شيراز است و من ... :
چــــــه اتّفـاق غـــــريبي در اين ديار افــتاد كه گل به جرم قشنگي به دست خار افتاد و بلبلي كه دلـــــش از بــــــهار گلگون بود قـــــفس به دوش گرفت و به قار قار افتاد دلي كه از ملكـوتـــش يقــــين هــويدا بود اســــير شك شد و در بنــــد انتــظار افتاد كسي كه نان شبش را به خون دل مي خورد براي گريه فـــــروشي به احتـــــكار افتاد شـــــبان وادي ايـــــمن ز گــلّه غافل شد عصــاي معجزه هايش به دست مار افتاد زبان عشـــق بريدند و گوش خــود را هم شـــــب خماري از آنجا به چشم يار افتاد آهــــاي شـــيخ عباشوخ مفـــتي الفتوي رســـــاله ات ز دهان شــــراب خوار افتاد فــضول امر و به معـــروف و نهي از منكر به عشــــق خورده گرفت و از اعتبار افتاد " و من كه شهره ي شهرم به عشق ورزيدن " كه از ســــــپيدي چشــــــمان روزگار افتاد دلم پياله شـرابي است لب به لب دستت آهــــاي حضــرت ساقي، نگاهدار ، افتاد
نظر را فراموش نكنيد! تا پاسي ديگر بدرود
درود درود درود و با هزاران شرمندگی خوب این بار خیلی دیر خدمت رسیدیم و بماند که چرا؟! خلاصه برای اینکه مطلب خالی از عریضه نماند و دوستان که بسی نسبت به لطف دارن خاطرشان آزرده نشود گفتیم یکی دو تا رباعی تقدیم کنیم تا چندی بعد که همانا نزدیک است با مطلبی متفاوت غافلگیرشان کنیم با این عنوان که:"کرمان نبوده ای که ببینی چه می کشم!" و این ادای دینی باشد به پاس محبّت آنانی که مرا شرمنده ی محبت خویش ساختند در این دیار... حال شما را مهمان دو رباعی می کنم تا پاسی نزدیک تر: صفر آنطور که روح و جان به من می چسبد هر وصله ی ناجور به من می چسبد لــب تـــر کن و یک رباعـــی تازه بگو با قـــند لــبت چای ســخن می چسبد یک انگـشــت و حلـقه، حلقه حلقه مــويت اسليـــمي حــيله ها خـــــم ابرويت باران نزده سيــــــل به پا شــــــــد آري تــــُـف كرد تـــمام آســمان بر رويت تا آن پاس بدرود
"خُوَتاي نامَك" سال و فال و مال و حال و اصل و نسل و تخت و بخت بادت اندر شــــهــــرياري برقــــرار و بردوام سال خــــــرّم ، فال نيــــــــكو، مال وافـــــر، حال خوش اصل ثابت،نسل باقي،تخت عالي، بخت رام "حافظ" درود و تبريك بر اين نوروز باستاني مي دانم كه دوستان گله مندند از ما كه چرا "مدّتي اين مثنوي تأخير شد"؛چه گوييم كه : زلـف تو شـب قدر و رخ تو همه نـوروز ما واسـطه ي روز و شبش چون سحر آييم "مولانا" به عنوان عيدي چند جمله اي مختصر بيش نگويم كه بسي گفته اند و به جا و ما كجا و صلاح كار كجا.... چندي پيش مقاله اي نوشته بودم به چنين آغازي:"وقتي كسي خودكشي مي كند،عدّه اي كه دور جسدش جمع مي شوند مدام مي پرسند:چرا خودكشي كرد؟ امّا كسي نمي پرسد چرا زندگي مي كنيم؟؟؟؟!!!!" بعدها فهميدم لذّت زاده ي محدوديّت است و اين اميد به خوشبختي است كه انسان ها را به زندگي اميدوار مي كند نه خود خوشبختي! شادي و غم زاييده ي تفكّر ماست و خواجه عبدا... انصاري چه زيبا گفت:" شادي نمي شناختم، مي پنداشتم شادم، اكنون مرا چه شادي كه شادي شناسي را به باد دادم" و چه زيبا و دگر گفت جبران خليل جبران كه: "شاديِ تو غمِ توست كه نقاب انداخته است". پس همان بهتر كه پند خيّام را آويزه ي گوش كنيم كه: بر چــهره ي گل نسـيم نوروز خوش است در صحن چـمـن روي دل افروز خوش است از دي كه گذشت هر چه گويي خوش نيست خوش باش و ز دي مگو كه امروز خوش است پس در اين نو،روز با خويش عهدي دگر كردم كه اصلي را اساس خويش سازم :"خويش را بفهمم و بيش از همه و پيش از همه به خويش احترام بگزارم" و به قول حضرت مولانا : مســتي و عاشقـي و جوانـي و يـار ما نـوروز و نـوبهار و چـمن مي زند صلا هرگز نديد چشــم جــهان اينچنين بهار مــي رويد از زمـيـن وز كهسار كيميا سخن را كوتاه كنم و با يك رباعي از مولانا ديباچه را به پايان مي رسانم : اندر دل من مــهـا دل افــروز تويي ياران هسـتـند ليــك دلــسوز تويي شـادند جـهانيان به نـوروز و به عيـد عـيد مـن و نـوروز مـن امـروز تويي و حالا نوبت خودمان است(احترام به خود را كيفور شويد!!!)و شما عزيزان را به يك رباعي و غزلي از آن اواخر مهمان مي كنم كه نام اين وبلاگ از اين غزل آمده(در پاسخ به كساني كه پرسيده بودند "حجم سياهه" يعني چه) و عكسي نيز از همان زمانها كه مقاله ي نامبرده را مي نوشتيم؛ كه هم لذّت ببريد و هم خنده اي بر لبانتان جاري شود. "رباعي " يـك عــدّه كلاغ تا خـدا رقصيدند با هـر چه كه بود با خـدا رقصيدند وقـتي به وجـود خـودشان پي بردند بر عــرشه به جاي ناخـدا رقصيدند و غزل تقديم به خود ديگرم كه در راهيم.... شهر خالي است زعشّاق بود كز طرفي مردي از خويش برون آيد و كاري بكند "حافظ" «حجم سياهه» در حجم اين سياهه گرفتار مي شـوند با تــيك وتـاك ثـانـــيه تكرار ميشوند بدبخت هاي قصّـه نويسـندگان خود مثــل تـناوبند نـمــــــودار ميشوند ضحّاك هاي قصـّه به خونخواهي خدا خود با درفـش كاوه پديدار ميشوند پيغمبران ابـرهه مبـــــعوث ميشوند وقـتي پرندگان بلا ســـــــار ميشوند سربازهاي خسته ي شطرنج زندگي در كيش ومات حادثه احضار ميشوند حالا كه قبل مرگ رگ و استخوان شديم سگ هايشان ز ديدن مــا هـار ميشوند «ايمــان بـياوريم به آغاز فصـــــــلِ سرد» وقـتي كه صاحبان عصـا مار مي شوند موسـايِ سامراوشِ سـامراي ســـــتيز گوســاله هاي توطئه پروار مي شــوند مردان سينه خـيز به آيين احتــــــــياط تنـها به جرم عشق تو بر دار ميشوند ما يك مثلثّيم خدا رﺃس سـوّم اســـت اين دو به سمت و سوي تو بردار ميشوند حالا خودت بيا غزلت را تـمـــــــام كن حــالا كه شـاعران تو انكار مـــيشوند بي تو تــماﻣﻰ افراد نســل بـــــــــــعد در حجــم اين سـياهه گرفتار ﻣﻰشــوند هر نظر در نظر ما عيدي است! تا پاسي ديگر بدرود..... 
«خوتای نامک» هيچوقت ياد و خاطره اى كه اين شعر براى من يا بهتر بگم برايمان(دانشجويان دانشگاه بجنورد)داشت از ياد نمي برم.اداره ارشاد خراسان شمالي شب سوّم خرداد سال ۸۴ از هر شهرى از خراسان شمالى يك نفر را براي شعر خوانى دعوت كردن و وقتى ديدن من بجنوردم و طبعاً هزينه ى كمترى متقبّل ميشن ،از من به عنوان شاعر اسفراينى دعوت كردند و چون مى ترسيدن تالار ۵۰۰ نفرى خالى بمونه از من خواستن از دانشجويان دانشگاه بجنورد دعوت كنم تا محفلشان را مزين كنند! خلاصه بچه هاي دانشگاه اعم از دخترو پسر كه در سال اوّل تاسيس دانشگاه مجموعاً به ۱۵۰ نفر نمى رسيدند چيزى نزديك ۱۴۰ نفر دعوت مارو اجابت كردن وسالن باحضور همشهریان بجنوردی و دانشجویان پر پر شد ،البته مسئولها و در رأسشون رييس ارشاد استان خوشحال شده بودن كه اين خوشحالى ديرى نپاييدو.... ناگفته نماند قبل از جلسه جناب آقاي سوقندي(رييس ارشاد استان) به شعر بنده نظرى انداختند و من رو ملزم كردند كه بيت هايي از آن را نخوانم و چند كلمه رو تغيير بدم ودر ضمن بايد يك شعرى مى خوندم كه با سوّم خرداد در ارتباط باشه،من هم تو همون روز دو بيت زير رو به اوايل شعر (بعد از واي بر ماي دوم)اضافه كردم: ياد چمــران ها چه ناپيدا شده خون آنها فرش راه ما شده رفته ديگر حس وحال جبهه ها دور افتاده به دست بچه ها واما آنها اشتباه دوم را هم مرتكب شدند واز من خواستند به عنوان اوّلين شاعر شعرمو بخونم؛بين تشويق شديد بچه ها كه همشون به من لطف داشتن و دارن؛ بالا رفتم به بيتِ ششم هفتم كه رسيدم يك جانباز نابينا كه در رديفهاى آغازين بود بلند شد وشروع به تشويق كرد كه تهييج و تشويق عمومي رو به همراه داشت. شعر كه تموم شد سالن رو هوا بود و وقتي پايين اومدم نگاه سنگين رييس ارشاد و استاندار رو خوب مي شد احساس كرد و آقاي حجتي«ره» (مسئول سابق امور فرهنگي و...)كه دقيقاَ پشت سر اونها نشسته بود ،از ترس تو صندليش جمع شده بود وحتي هنگام عبور جواب سلام ما رو ندادند(حالا شما شعرو بخونین ببنید کجاش بده یا بد گفتم!). خاطره رو كوتاه مي كنم و ديگه از جانباز بالاي ۶۰درصدي كه پسر جوانش ويلچيرشو هل مي داد وبا هيجان غيرقابل وصفى جلومو گرفت وگفت ممنون از اينكه حرف جامعه رو زدى كمتر ميگم و نميگم روى سن وقت اهداى هدايا، رييس سازمان ارشاداسلامى«ع» دستمو گرفت و گلايه كرد كه حضرت استاندار«ص» ناراحت شدندوخيلي چيزهاي ديگر كه شايد گفتنش موجب عقوبت بشه. ودر انتها چون به خانمها قول دادم نميگم وقتى سرويس پسرها ساعت ۹روانه شد من وآقاي بيرجندى به زور با سرويس قراضه اى كه شهردارى به دانشگاه بجنورد سگخور كرده بود،حول و حوش ساعت۱۲:۳۰ شب به خوابگاه خواهران رسيديم و نميگم آخرين كسى كه پياده شد چى گفت ولى بعدها چيكار كرد و هزار حرف ديگه كه مجالى نيست وبچه ها خودشون خوب يادشونه....
اين شعر تقديم به تمامى بچه هاى دانشگاه بجنورد كه آفتاب صميميتشان بى دريغ و درياى محبّتشان بيساحل بوده و هست....
«مثنوي غزل»
باز در قلـــــبـم تلاطــم مي شود رشتـه ي فكر دلــم گم مي شود روح من از خستگي جان مي دهد عــصر بوي مرگ انسان مي دهد از قلم ها جاري خــــون مي چـكد حكم طرد هرچه مجنون مي چكد عشـــــــقها آلوده شهــــوت شده دين خودش بازيـــچه قدرت شده روزهامان مـــــزه شب مــي دهد ظلـم بوي عدل و مذهب مي دهد مشت بر دندان وجدان مي خورد هر كسي از منبري نان مي خورد عدّه اي نان از تمــلق مي خورند عده اي ديگر تصــــــدّق مي خورند عده اي حق سيــادت۱ مي خورند روز و شب رجس و كثافت مي خورند آن گــروه مانده هم خوارند وخس مـــــــــرگ خــــود را آرزو دارند و بس واي بر ما عشــــــق لالايي شده حـال و روز مــــــا تمـــاشــــايي شده در كلــــيساها خــــدا پنـــهان شده ديـــــر و معبد خانه شيــــطان شده توي مسجد هرچـــه هست الا خدا در صـــــــــــف اول خـــــــدايان ريا مسجـــد است اين يا سـراي پيرها محــــفل ديــدار آدم سيـــــــــرها مسجــد از رنگ جــوان خالي شده يك نمـــــــــاد پوچ و پوشالي شده واي بر ما عشــــــق لالايي شده حـال و روز مــــــا تمـــاشــــايي شده هر چه در اينها تفـــــــكّر مي كنم درخودم حس تنــــــــفر مي كنم حسّ دردي نارس و بي محتــــــوا حس زردي مثل پايــــــــيز خــــدا حجـــــم اين پاييز افزون مي شود هر چه مي بيند دلم خون مي شود حس تنهايي عــــــــذابم مي كند شـــرجي ممــــــتد خرابم مي كند از دلم مي پرسم آخر چاره چيست؟ توي اين دنيا هواي تازه نيست؟ حـــرفي از تأخــــير و ترساندن مزن بار ديگر حـــــرف از مانـــدن مزن ودلــــم من را مسافــــــر مي كند و مرا مرغــــــــي مهاجر مي كند بالـــــهاي شــــــــوق را وا مي كند اشكـــــها را حجــــــم دريا مي كند سوي مشــرق تا خراســان مي برد تا ديــــار عشـــــــــقبازان مي برد مي برد در صــــــــحن مي گرداندم در فضاي عشـــــــــــق آلود حــرم مي وزد احساس لاهـــــوتي شدن با خدا محـــــرم شدن لـــوتي شدن صحـــــن را با چشم جارو مي كنم با كبـــــــوترهاي او خــــو مي كنم تازه مي فهمـــم كبوتـــــرها كي اند رفـــــتگان از وادي خاموشــــي اند آري اينــــجا جاي مردان خداســـــت چهــــــره ي اينها برايـــــم آشناست قبــل من در فــــكر هجـرت بوده اند هفت شهـــــر عشـــق را پيموده اند گويي اينجا هيچكس ديـــوانه نيست فرق بين عاقــل و ديــــــــوانه نيست ناگـــهان صحــن دلم خون مي شود روح من مســـت و دگرگون مي شود جــــــــذر روحم ناگهان مد مي شود مثنـــــــــــوي گويي مردّد مي شود ديگر اينجا مثــــــــنوي دردآور است يك غـــــــزل در اين فضا زيباتر است --------- آي آقا! صحبــــــت من با شماست با شما كه صحـــــنتان عرش خداست نبـــض شـــــعرم مي زند با يادتان ناله ي شـــعرم غمـــين و بي صداست در هــــــــجوم دردهاي لاجــــــرم عقــــل انسان در مســـــــير قهقراست اين يكي مســـــحور جاپاي شــما آن يكي با نـــــخ به دنــــبال شـــفاست در حرم كه جاي خاكي بودن است هرطرف رو مي كني خشــت طلاست قـــــند خودبيــني در آيين شوكران و حـــرم قـــــنديل و آيـــينه سراست بيــت بيــت اين غزل درد است درد درد شــــــاعر وسـعت بي انتهاست وقــــتي آخر عقـــل تيپا مي خورد و خـــــــرافه دســـتهايش در حناست از شما مي پرسم آقا چاره چيست ؟ مرهــــــم درد دل شــــــاعر كجاست؟ آي آقــــــــــــــــا پاســـــخ من را بده پاسخـــــــت البته بي چون و چراست و قبــــــــــولت دارم اي آقــــــاي من هرچه گفتم گوشــــه اي از ماجراست بيت آخــــــــــر حرف آخـــــــــر و تمـــام ذكــــر دلــــها يا علي موسي الرضاست
۱- حق سيادت به معني پول رياست و آقايي ستاندن مي باشد و هيچ ربطي به سهم سادات ندارد(برداشت عوضي نكنيد!) تذكر مهم: اين مطلب غريب به يك سال پيش و به منظور گذاشتن در وبلاگ نوشته شده بود و بر اساس احترامي كه به "حسن" يك سال پيش مي گزارم دخل و تصرفي در مطلب نكرده ام! بر اين منوال ذكر چند مطلب خالي از عريضه نخواهد بود:
در انتها از تمامي كساني كه به طريقي ما را قرين لطف خويش نموده اند سپاسگزارم. تا پاسي ديگر بدرود.
«خُوَتاى نامَك» الهى! روزگارى ترا مى جستم خودرا مى يافتم ،اكنون خود را مى جويم و ترا مى يابم.
«خواجه عبدالله انصارى » ديرگاهيست كه قصد كرده ايم تا مُقامى فراهم
كنيم از جهت جملات سرخودِ موزون به لفظ، كه دوستان چه در شهر و چه در
دانشگاه از روى كَرَم آنرا به نام شعر از ما پذيرفته و ما را به الطاف
خويش مرهون نموده واين سوخته را مديون دو عالم ساخته . كه به قول نظامي در
"خسرو شيرين":
چو گُل از آبروى دوستان شاد چو سرو از آبـخوردِ عالَم آزاد تلاشم بر آن است كه بتوانم دراين مُقام با انعكاس تفكّرات و نظم آشفته ي خويش هم از نظرات شما دوستان بهره مند شوم وهمچنين اگر چه تمامى شما دوستان ،اربابان معرفت هستيد شاخه گلِ معرفتى هديه كنم اصحاب را. فى الحال به سبب كمى مايه ازحيث معرفت ومطلب وشعر و از همه بدتر وقت به اين وبلاگ بسنده مى كنيم تا باز چه پيش آيد و چه خواهد كه : ما همــه شـيريم شـيرانِ عَلَم حـمله مان از باد باشد دم به دم حـمله مان پيدا و ناپيداست باد جان فـداى آنكه ناپـيداست باد در انتظار چيدن گلدسته هاى محبّت شما دوستان از گُل بهترانيم، كه عمر گل همين پنج روز وشَش باشد . به عنوان اولين مطلب يك غزل مهمانتان مي كنم :
تقدیم به کسی که عمری زیر باران بود ونفهمید چرا خیس نشد! سلام دختر خورشید با توام خــــــانم وباز دربه درم کن به سیــب یا گنــدم بده به دست زلیخا ترنج طعن و حسد مرنج از سخنان گــــــــــزافه مــــردم اگر چه آتش یادت مرا به دام انداخت مجال فـــــکر ندارم که تا شوم کــژدم۱ و تا محـبــّتمان جاری خــــــــدا باشد نمی شود جــــــریان محبّـــت ما گُـــم هنوز منتـــــظر قــــول مادر عشــــقم به جای قهر و گلایه خلاف حسّ ششم
منتظر نظرات ونقد شما دوستان هستم ۱-توضیح اینکه بچه های جنوب یک بازی دارند که در آن یک کژدم یا عقرب را در آتشی دایره وار محبوس می کنند؛کژدم وقتی تمام راهها را بسته میبیند نیشش را پشت خویش فرو می برد و خودکشی می کند. |
